Οι τραγικές συνέπειες της εγκληματικής Μικρασιατικής εκστρατείας.... 18 Σεπτέμβρη 1924 ολοκληρώνεται η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τα ελληνικά στρατεύματα

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ

Στις 18 Σεπτέμβρη 1924 ολοκληρώνεται η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τα ελληνικά στρατεύματα. - Οι τραγικές συνέπειες της εγκληματικής Μικρασιατικής εκστρατείας.

Εχουμε αναφερθεί αρκετές φορές για την εγκληματική Μικρασιατική Εκστρατεία (1*) και τις καταστροφικές συνέπειες που προκάλεσε τόσο για τον ελληνικό στρατό, όσο και για τους άμαχους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής.

Ο γενικός απολογισμός της είναι τραγικός: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Ελληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, γιατί πιστεύει ότι έτσι θα ανοίξει νέους δρόμους κερδοφορίας.

Με αφορμή ότι σαν σήμερα (χθες) 18/09/1924 ολοκληρώνεται η εκκένωση της Μικράς Ασίας από τα ελληνικά στρατεύματα, αναφέρουμε τι έγραφαν κάποιες ξένες εφημερίδες στα ρεπορτάζ τους, σαν σήμερα, που αναφερόταν στην καταστροφή της Σμύρνης που είχε προηγηθεί.

"Οι πρόσφυγες υπολογίζουν τους νεκρούς συμπολίτες τους σε τουλάχιστον 120.000" ανέφερε ο ανταποκριτής της εφημερίδας London Daily Chronicle, ενώ την ίδια μέρα, 18 Σεπτέμβρη 1922, ο ανταποκριτής του πρακτορείου Reuters, μετέδιδε: "Δεν υπάρχει περίπτωση να εξακριβώσεις τον αριθμό των θυμάτων, αλλά δυστυχώς οι νεκροί αποκλείεται να είναι λιγότεροι από 100.000".

Γενικότερα, οι ανταποκρίσεις των ξένων εφημερίδων και πρακτορείων ειδήσεων που αναφέρονται στην καταστροφή της Σμύρνης υπολογίζουν τον αριθμό των νεκρών, σε πάνω από 100.000, τις υλικές ζημιές στο ποσό των 40.000.000 λιρών, ενώ επισημαίνουν ότι καταστράφηκαν 55.000 σπίτια, 5.000 καταστήματα καθώς και όλες οι χριστιανικές εκκλησιές, τα σχολεία και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

__________

(1*) Η δολοφονική (για τον λαό μας) εγκληματική "Μεγάλη Ιδέα" Διαβάστε εδώ:
http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/05/blog-post_26.html
~~~~
http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/09/blog-post_517.html

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ - 31 Αυγούστου 1922 πυρπολήθηκε η ΣΜΥΡΝΗ

Zacharoula Gaitanaki

ΖΩΝΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ 

31 Αυγούστου 1922 πυρπολήθηκε η ΣΜΥΡΝΗ. Στις 27/8 οι Τούρκοι είχαν μπει στην πόλη και άρχιζαν τις λεηλασίες και τον διωγμό των Ελλήνων από τα σπίτια τους και τις δουλειές τους.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Χάθηκε η Σμύρνη, έσβησε,
σφαγές, λεηλασίες,
της προσφυγιάς ακούγονται
στους δρόμους ικεσίες.

Γέροι, γυναίκες και παιδιά
δεν φτάσαν στο λιμάνι,
χάθηκαν έτσι άδικα,
αθώοι είχαν πεθάνει.

Κάθε χρονιά, τέτοιον καιρό,
θυμόμαστε τη Σμύρνη
και τούτη η ανάμνηση
πικρίλα μας αφήνει!

Τι έγινε, πώς έγινε
κι η Σμύρνη κατεστράφη,
στους Τούρκους πώς περάσανε
τα ελληνικά εδάφη;

Ποτέ να μην ξεχάσουμε
τα πονηρά παιχνίδια,
γιατί θα ζήσουμε ξανά,
πατριώτες μου, τα ίδια!

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΓΑΪΤΑΝΑΚΗ
(Ζώνη Αρκαδίας, 31/8/2018).
["Σμύρνη 1922, από "άβαγνον".]

Χρόνης Μίσσιος Η ζωή μια φορά μας δίνεται (Βoom Bap Mix)

Βύρων Λεοντάρης (1932 – 2014)

ΠΟΙΗΣΗ & ΠΟΙΗΤΕΣ

Έφυγε από την ζωή στις 6 Αυγούστου 2014

Έλληνας ποιητής της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς και δοκιμιογράφος, στον οποίο οφείλεται ο όρος «ποίηση της ήττας». Πιο γνωστό του ποίημα «Η ομίχλη μπαίνει από παντού», που μελοποίησε το 1975 ο Γιάννης Σπανός με τη φωνή της Αρλέτας.

Ο Βύρων Λεοντάρης γεννήθηκε το 1932 στη Νιγρίτα Σερρών, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως δημόσιος υπάλληλος. Ήταν το τελευταίο από τα πέντε παιδιά μιας αριστερής οικογένειας από την Σάμο. Σύντομα, η οικογένειά του επέστρεψε στο νησί και το 1939 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, ο Βύρων Λεοντάρης πήρε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια δικηγόρησε στην Αθήνα.

Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1954 με την ποιητική συλλογή «Γενική Αίσθηση». Από τότε δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά κείμενα σε διάφορα περιοδικά. Ανήκε στη συντακτική ομάδα του περιοδικού «Μαρτυρίες» (1962-1966) και ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού «Σημειώσεις» από το 1973. Το 1997 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης για τη συλλογή του «Εν γη αλμυρά».

Η ποίηση του Λεοντάρη είναι συνδεδεμένη με τα γεγονότα, που ακολούθησαν τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα και με τη συντριβή του κοινωνικού οράματος της Αριστεράς. Ταυτόχρονα, είναι και ποίηση που απηχεί τις πρώτες κρίσεις αξιών και ιδεών, οι οποίες εμφανίστηκαν την ίδια περίοδο στον ελλαδικό χώρο. Είναι η «ποίηση της ήττας», ορισμό που αυτός πρώτος ονοματοθέτησε στο ομώνυμο δοκίμιο του 1963 και έκτοτε επικράτησε. Με αυτόν ορίζει την ποίηση που γράφτηκε από αριστερούς ποιητές τη δεκαετία του '40, καθώς και την ηθική στάση των ποιητών αυτών και το φρόνημα της ποίησής τους τα επόμενα χρόνια.

Ο Βύρων Λεοντάρης πέθανε στις 6 Αυγούστου 2014, σε ηλικία 82 ετών. Ήταν νυμφευμένος με την ποιήτρια Ζέφη Δαράκη (γ. 1939) και είχε ένα γιο, τον σκηνοθέτη Γιάννη Λεοντάρη (γ. 1965). Αδελφός του ήταν ο δοκιμιογράφος και κριτικός Μανόλης Λαμπρίδης (Μανόλης Λεοντάρης).

 Εργογραφία 

  Ποίηση   

Γενική αίσθηση (1954)

Ορθοστασία (1957)

Ομίχλη του μεσημεριού (1959)

Ανασύνδεση (1962)

Κρύπτη (1968)

Ψυχοστασία (1972)

Μόνον δια της λύπης... (1976)

Ψυχοστασία. Ποιήματα 1949-1976 (1983)

Εκ περάτων (1986)

Εν γη αλμυρά (1996)

Έως... (2003)

Μόνον δια της λύπης (2006)

   Δοκίμια   

Η ποίηση της ήττας· Ελληνικά κείμενα και μελέτες (1983)

Καβάφης ο έγκλειστος· Δοκίμιο υπεράσπισης του ποιητή έναντι της ποίησης. (1983)

Δοκίμια για την ποίηση (1985)

Γραφή και βιβλίο (1990)

Κείμενα για την ποίηση (2001)

Φώτης Κόντογλου, Γράμμα στην εφημερίδα "Αυγή" 1 Ιουνίου 1962

Φώτης Κόντογλου 

Γράμμα στην εφημερίδα "Αυγή" - 1 Ιουνίου 1962

Φώτης Κόντογλου

Συγγραφέας

Φώτης Κόντογλου: "Η ζωή μου περνά μέσα σε μια βαθιά ησυχία, που είναι γεμάτη από αρμονία, γεμάτη από έναν ακριβόν αιθέρα αρμονίας"

Φώτης Κόντογλου

 Το μυαλό μου είναι πανταχού παρόν. Λογιών λογιών ιδέες. Μέρα και νύχτα. Είναι ιδέες που περνούν απ’ το κεφάλι του ανθρώπου κάθε εκατό χρόνια - άλλες κάθε διακόσα κι άλλες κάθε χίλια χρόνια. Είναι κι άλλες που περνούν για πρώτη και τελευταία φορά. Μάλιστα! Για πρώτη και για τελευταία! Τότες καταλαβαίνει κανένας πως ανοίγουνε οι ραφές του κεφαλιού του και πως πηδά ένα πράσινο παγωμένο φως από μέσα.. .

Μια μονάχη καν μέρα δεν περνά, δίχως, να μου φέρει καινούργια ευτυχία. Αν αγαπώ τη ζωή, βρίσκω πως δεν έχω άδικο, γιατί περιμένω με νέα πάντα λαχτάρα το νυμφίο που έρχεται, θαυμάζω πώς γίνεται να ’ναι πάντα καινούργιος ο κόσμος μπροστά μου. Ωστόσο ολοένα περιμένω καινούργιες στιγμές, και είναι ν’ απορέσει κανένας πού βρίσκεται η αιώνια, η αξόδευτη αγάπη μου για τόσα πράματα, κι η άσωστη ευτυχία που μου δίνουν... Περνούν μέρες ολόκληρες, εκατομμύρια καινούργιες στιγμές, που είναι μια άκοφτη σειρά από μυστήρια που πανηγυρίζουν γύρω μου με κινέζικα φαναράκια. Είμαι μέσα σε λουλούδια φερμένα από τόσο μακριά, που ξέρω πως θα πέθαινε η ψυχή μου ως να φτάξει σε κείνο το χαμένο άστρο. Μ’ όλα ταύτα μου μιλούν, και καταλαβαίνω στην εντέλεια τα λόγια τους, σα να ’σκυψα και να τα είδα απ’ το παραθύρι μου....

Αυτή είναι η τελευταία στιγμή στην περασμένη ζωή μου, αλλά η ψυχή μου περνά την τελευταία στιγμή όλου του κόσμου. Κάθε μινούτο καταλαβαίνω πως περνά μέσα μου, σα δοξαριά, ολόκληρη η ζωή της Γης, απ’ τον Τριλοβίτη ως τα τώρα. Μια φλέβα αναβρύζει μέσα μου σα σιντριβάνι..., οι σκέψεις μου είναι κατακάθαρες - λες και δεν είναι γυρίσματα του μυαλού, παρά νότες· είναι νότες· είναι λόγια νέτα, που τ’ ακούγω με τ’ αυτιά μου! ...

Έχω τη συνήθεια να κάνω την προσευχή μου πριν πλαγιάσω - τις περσότερες νύχτες γυρίζω και λέω μέσα μου: Μην και κάνεις τίποτ’ άλλο, μέρα νύχτα, παρά να προσεύχεσαι; Αλήθεια! Ένας αδιάκοπος ύμνος βγαίνει από τ’ αθώο και πρωτομίλητο στοματάκι της κάθε μου στιγμής... Η ζωή μου περνά μέσα σε μια βαθιά ησυχία, που είναι γεμάτη από αρμονία, γεμάτη από έναν ακριβόν αιθέρα αρμονίας. Μυριάδες πράματα, αμέτρητα πράματα· χρώματα που δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει το μάτι, μούρμουρα που δεν μπορεί να τα πιάσει τ’ αυτί, μυρουδιές από λουλούδια ξωτικά και άγνωστα, χύνουν την ακατανόητη και μακάρια τούτη αρμονία! ... Μυριάδες πράματα, πράματα μυστηριώδη!... Το στόμα τους, όπως το δικό μου, είναι σφαλιστό - το μάτι τους καλυμμένο...Προσοχή! Μια αναπνοή μπορεί να τα σκορπίσει... Μ’ όλον τούτο έχουνε γιομίσει τον κόσμο χαρά κι ελπίδα.

Πόσες φορές χαμογέλασα, ακούγοντας να λεν πως η ευτυχία περνά γλήγορα!. Η ευτυχία του ενούς και τ’ αλλουνού! Εμένα όμως η ευτυχία μου είναι ένα φρέσκο, ένα παντοτινό κορίτσι· ένα αμάραντο λουλούδι, που το δροσίζει κάθε στιγμή το χέρι του Κυρίου. Η χάρη του κάνει να βλασταίνει η κάθε μου ώρα σαν το ξακουστό ραβδί του Ααρών.

Σαν σήμερα, 21 Ιουλίου 1928 πριν από 89 χρόνια αυτοκτονεί στην Πρέβεζα ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)

Margarita Karavasili

 · Malesína · 

"Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία, όμως, πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο"... 

~~~~~~~~~~~~~

Κώστας Καρυωτάκης, Έλληνας ποιητής. 

(Γεν. 30/10/1896 και Πέθανε 21 Ιουλίου 1928)

~~~~~~~~~~~~~

Σαν σήμερα, πριν από 89 χρόνια αυτοκτονεί στην Πρέβεζα ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης. Οι συνθήκες της αυτοκτονίας του και κυρίως η αφορμή που τον οδήγησε σε αυτή την πράξη θα παραμείνουν πάντα ένα μυστήριο. Γιατί σύμφωνα με τη σύγχρονη έρευνα ο Καρυωτάκης δεν αυτοκτόνησε από κατάθλιψη, ούτε εξαιτίας της μετάθεσής του στην Πρέβεζα, παρόλο που και οι δύο αυτοί λόγοι οπωσδήποτε επηρέασαν σοβαρά την ψυχική του διάθεση. 

Η αποχαιρετιστήρια επιστολή του προβλημάτισε και συζητήθηκε σχεδόν όσο κανένα άλλο κείμενο Έλληνα λογοτέχνη. Γνωρίζουμε το περιεχόμενό της μέχρι το 1980 χωρίς τα σημεία που βρίσκονται σε παρένθεση. Ας θυμηθούμε το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα της εποχής. Ο ποιητής βρίσκεται με δυσμενή απόσπαση στην Πρέβεζα, με μια απειλητική κατηγορία να τον βαραίνει.