Ο απολογισμός της Μικρασιατικής Καταστροφής ήταν τραγικός: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς

Δημήτρης Τζανακάκης

ΡΕΘΥΜΝΟ

15 Μαρτίου 1919: Ύστερα από απόφαση του Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου του Συνεδρίου των Παρισίων, αποβιβάζονται στη Σμύρνη τα πρώτα αγήματα του ελληνικού στρατού. Ξεκινά η Μικρασιατική Εκστρατεία η οποία, 3 χρόνια αργότερα, οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή. Ο απολογισμός της τραγικός: 50.000 νεκροί, 75.000 τραυματίες. Κοντά 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, θύματα της πολιτικής του κεφαλαίου, που έχει τον πόλεμο στο αίμα του, αλλά που ρουφά το αίμα των λαών για τα συμφέροντά του.

Η Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή δεν είχε καμιά σχέση με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών. Ήταν το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη στρατηγική της «Μεγάλης Ιδέας», δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν μ' αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Και την πραγματοποίηση των οποίων επιδίωκαν, μέσω των αγγλικών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή.

__________
*"νέο ημερολόγιο".

Παιδεία online...: Λαογραφικές και Παραδοσιακές Προσεγγίσεις

Παιδεία online...: Λαογραφικές και Παραδοσιακές Προσεγγίσεις:  

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ  

 Οι νέοι αντίκρυ στην Παράδοση  Σ το παρελθόν του ελληνικού λαού είναι ριζωμένες παραδοσιακές αξίες που δι...

Η αξία του μέτρου στη ζωή μας – Η αριστοτελική προσέγγιση

   Φιλοσοφία    

Σύμφωνα με τον Σταγειρίτη φιλόσοφο οι άνθρωποι όταν γεννιούνται δεν φέρουν κάποια ηθική ποιότητα βάση της οποίας να χαρακτηρίζονται ως καλοί ή κακοί. Διαθέτουν όμως άπειρες «δυνατότητες», η «ενεργοποίηση» των οποίων κατά ελεύθερη επιλογή να καθορίζει τελικά την ηθική τους συμπεριφορά και υπόσταση. Για παράδειγμα, όλοι οι άνθρωποι «έχουν τη δυνατότητα» να οργίζονται.

Αν το υποκείμενο επιλέγει τελικά να αντιδρά με οργή ή να μετριάζει την οργή του, όταν ένα ερέθισμα την «ενεργοποιεί», είναι κάτι που εξαρτάται από το ίδιο και από το ποια «δυνατότητα» επιλέγει να «ενεργοποιήσει».

Οι ηθικές αρετές πέραν του ότι μας αναβαθμίζουν ποιοτικά ως όντα, διανοίγουν επιπλέον το δρόμο μας στη βίωση της ευτυχίας. Πιο αναλυτικά αρετές -κατά τον Αριστοτέλη- είναι η σωφροσύνη (= αυτοέλεγχος), η ελευθεριότητα (γενναιοδωρία), η δικαιοσύνη, η ανδρεία. Ο άνθρωπος δεν κατέχει κάποια από αυτές όταν γεννιέται. Η επαφή με τις παραπάνω αρετές συντελείται αποκλειστικά μέσω της έξις (= συνήθειας) σε αυτές. Συνεπώς, «είναι ανάγκη να έχει πάρει κανείς ήδη από μικρός εκείνη την αγωγή που θα τον κάνει να ευχαριστιέται και να δυσαρεστείται με αυτά που πρέπει. Αυτή είναι η σωστή παιδεία κατά τον Αριστοτέλη (Ηθικά Νικομάχεια 1104b13-15)». Ποιος όμως συμβάλλει στο να μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει το καλό από το κακό, ώστε να συνηθίζει τον εαυτό του στο καλό; Η απάντηση είναι ο ορθός λόγος, η λογική μας ικανότητα.

Τι είναι λοιπόν η αρετή –κατά τον Αριστοτέλη- και πως μπορούμε να την προσεγγίσουμε; «Η αρετή είναι μια έξη (= συνήθεια), που α) επιλέγεται ελεύθερα από το άτομο, β) βρίσκεται στο μέσο, στο μέσο όμως το σε σχέση προς εμάς: διότι ο κάθε άνθρωπος ως μια ξεχωριστή οντότητα έχει το δικό του μέτρο. Σε γενικές όμως γραμμές όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια κοινή ιδέα για το τι είναι καλό ώστε να το επιδιώκουμε και τι κακό ώστε να το αποφεύγουμε. Θεωρητικά πάντως το μέσο καθορίζεται από τη λογική – και πιο συγκεκριμένα από τη λογική που καθορίζει ο φρόνιμος άνθρωπος (= εκείνος που έχει πρακτική σοφία) 1107a1-2». Και η μεσότητα έχει αξία μόνο όταν βρίσκεται σε ισχύ, μόνο δηλαδή όταν οι πράξεις μας συμβαδίζουν με αυτή.

Η αρετή ή αλλιώς το καλό βρίσκεται ανάμεσα σε δυο κακίες: ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη. Συνεπώς, η άσκηση μας στο μέσο, στο μέτρο διασφαλίζει την ορθή πράξη. Παρακάτω έχουν επιλεγεί από το έργο του Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια, ορισμένα αντιπροσωπευτικά παραδείγματα όσον αφορά την υπερβολή, την έλλειψη και το μέσο αυτών των δυο άκρων, όπου κυμαίνεται η αρετή:

Το μέσο ανάμεσα στη θρασύτητα (= υπερβολή) και την δειλία (έλλειψη) είναι η ανδρεία,

το μέσο ανάμεσα στην οργιλότητα (υπερβολή) και την αναλγησία (έλλειψη) είναι ηπραότητα,

το μέσο ανάμεσα στην ακολασία (υπερβολή) και την αναισθησία (έλλειψη) είναι ησωφροσύνη,

το μέσο ανάμεσα στο κέρδος (υπερβολή) και τη ζημία (έλλειψη) είναι το δίκαιο,

το μέσο ανάμεσα στην αλαζονεία (υπερβολή) και την ειρωνεία (έλλειψη) είναι η αλήθεια,

το μέσο ανάμεσα στην κολακεία (υπερβολή) και την απέχθεια (έλλειψη) είναι η φιλία,

το μέσο ανάμεσα στην πανουργία (υπερβολή) και την ευήθεια (έλλειψη) είναι η φρόνηση.

Όπως προείπαμε κάθε άνθρωπος έχει το δικό του μέτρο απέναντι στα πράγματα. Αυτός δηλαδή που είναι θρασύς ενδέχεται να θεωρεί τον ανδρείο ως δειλό και ο δειλός πάλι ενδέχεται να θεωρεί τον ανδρείο ως θρασύ. Επίσης, κάθε άνθρωπος έχει την ιδιαίτερη ροπή του είτε προς την υπερβολή είτε προς την έλλειψη. Οπότε, στην περίπτωση αυτή προκειμένου να συναντήσουμε το μέσο θα «πρέπει να τραβούμε τον εαυτό μας προς την αντίθετη κατεύθυνση: όσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε από το λάθος τόσο πιο εύκολα θα φτάσουμε στο μέσο1109b5-7».

Επιπλέον, ο Αριστοτέλης συνδέει την άσκηση του εαυτού μας στη μεσότητα με τη βίωση της ευδαιμονίας. Πράγματι, πιστεύει ότι όταν ο άνθρωπος πράττει έμμετρα (με κριτήριο το μέτρο-μέσο) η ψυχή του ευφραίνεται, γεμίζει δηλαδή από ωραίες ποιότητες. Δεν απορρίπτει ωστόσο την υποστηρικτική και καθοριστική πολλές φορές ύπαρξη της ευνοϊκής τύχης ή του πλούτου ή της δόξας ή της ομορφιάς για τη βίωση της ευτυχίας. Δεν θεωρεί όμως τα τελευταία ως επαρκή μέσα από μόνα τους για την κατάκτηση της ευτυχίας.

Συμπερασματικά, ο Σταγειρίτης θεωρεί ότι η ευδαιμονία, ως μια κατάσταση ψυχικής θέωσης του ανθρώπου, προϋποθέτει κάτι βαθύτερο: την κατανόηση και αποδοχή της αξίας της αρετής στη ζωή μας και τη διηνεκή άσκησή μας (= έξις) σε αυτή. Η αρετή εντοπίζεται στη μέση δυο κακών, της υπερβολής και της έλλειψης. Μιλώντας σε γενικό πλαίσιο - διότι στα ζητήματα αυτά συναντώνται και οι εξαιρέσεις των επιμέρους - η άσκηση στο μέτρο εξασφαλίζει το ποιοτικό γινόμενο της καλής πράξης μιας ευδαίμονος ψυχής, ενώ η απουσία του μέτρου ωθεί σε ατελείς ακρότητες.

Σοφία Κακιά 

Φιλόλογος, 

Ειδίκευση στην Ιστορία της Φιλοσοφίας 

& την Ειδική Αγωγή

_________
Πηγή: e-psychology.gr
από:  Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Αποκριές στο Αϊβαλί, με τη Λυδία Κονιόρδου στο Μουσείο Μπενάκη

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Η Λυδία Κονιόρδου αφηγείται Φώτη Κόντογλου στο πλαίσιο της εκδήλωσης με τίτλο Αποκριές στο Αϊβαλί, η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Μπενάκη την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015.

Η Αποκριά στο Αϊβαλί ξαναζωντανεύει για λίγο στο Μουσείο Μπενάκη! Στο πλαίσιο της έκθεσης του Soloup «Αϊβαλί: ένα ταξίδι στον χρόνο», που θα εγκαινιαστεί στο Μουσείο Μπενάκη, η Λυδία Κονιόρδου αφηγείται το απόσπασμα «Οι Απόκριες και οι Δώδεκα Θεοί» του Φώτη Κόντογλου (Το Αϊβαλί η πατρίδα μου).

 

Την αφήγηση συνοδεύει στο νέϋ ο Χάρης Λαμπράκης ενώ θα προβάλλονται σκίτσα από τις αποκριές του Κυρ Φώτη όπως έχουν καταγραφεί στο graphic novel «Αϊβαλί» (εκδόσεις Κέδρος). Οι αποκριές στις Κυδωνίες με τα παιδικά μάτια των μεγάλων.

Το Αϊβαλί υπήρξε ένας τόπος ιδιαίτερος. Οι μνήμες που έχουν διασωθεί, μιλούν με γλαφυρότητα για τις γιορτές της πόλης, και ιδιαίτερα για το καρναβάλι της Αποκριάς. Ένα ομαδικό ξεφάντωμα παιδιών και μεγάλων στους δρόμους της πόλης. Μουσικές εξαίσιες, μασκαρέματα. αυτοσχέδιοι θίασοι. Στις αποκριές το Αϊβαλιού, ξυπνούσαν τα όνειρα.. Ζωντάνευε ο Μεγ’ Αλέξαντρος, οι δώδεκα θεοί, οι φουστανελάδες ήρωες του 1921, αλλά και ο Ροβινσών Κρούσος, «ο πόλεμος των Μπόερς» και ο «Ολλανδικός στόλος»! 

Η εκδήλωση γίνεται με την υποστήριξη της ομάδας Παίζουμε οικολογικά.

Τοποθεσία: Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, Αθήνα
Ημερομηνία: Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015
Ώρα 12.00

Ν. ΚΑΖΑΝΖΑΚΗΣ: ....εκεί κάτω στην Ελλάδα

Ακόμα ετούτο για να ξέρουν εκεί κάτω στην Ελλάδα αν πεθάνω... 

Οπου πάω κι όπου σταθώ κρατάω ανάμεσα στα δόντια ένα φύλλο δάφνης την ΕΛΛΑΔΑ.

Ν. ΚΑΖΑΝΖΑΚΗΣ

Πάρα πολλοί Ελληνες έχουν μια δυνατή δεύτερη ταυτότητα: του Μικρασιάτη

  λογοτεχνία, βιβλίο   
  ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Με καταγωγή και από τους δύο γονείς από τη Μικρασία, αποφάσισε μετά από τρία χρόνια έρευνας και δουλειάς να εκδώσει το πρώτο δικό του graphic novel, με τίτλο «Αϊβαλί»

Συντάκτης: Νόρα Ράλλη

* Με καταγωγή και από τους δύο γονείς από τη Μικρασία, αποφάσισε μετά από τρία χρόνια έρευνας και δουλειάς να εκδώσει το πρώτο δικό του graphic novel, με τίτλο «Αϊβαλί» (εκδόσεις Κέδρος). Πρόκειται για «ένα βιβλίο μαγικό, καθώς συνεχώς ξεκλειδώνει ανθρώπους», μας λέει. Εχοντας σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες αλλά και ως διδάκτωρ Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, ο Soloup ξέρει πολύ καλά πώς να προσεγγίσει ένα ευαίσθητο θέμα όπως η μικρασιατική καταστροφή και οι συνέπειές της και για τις δύο χώρες, Τουρκία και Ελλάδα. Γιατί ακριβώς αυτό κάνει μέσα από το «Αϊβαλί».

Η πάλαι ποτέ παρουσία και άνθηση του ελληνικού στοιχείου στην «αιολική γη» αποτέλεσε μια δεξαμενή μνήμης και αισθημάτων στην οποία ανέτρεξε και ο γνωστός σκιτσογράφος του «Ποντικιού», «πατώντας» σε μεγάλες σταθερές της παράδοσής μας: στα βιβλία που έχουν γράψει οι Αϊβαλιώτες Φώτης Κόντογλου («Αϊβαλί η πατρίδα μου», εκδ. Αγκυρα) και Ηλίας Βενέζης («Νούμερο 31328» και «Μικρασία, χαίρε», εκδ. Εστία). Από αυτά αντλεί τις τρεις αφηγήσεις του.

Για την τέταρτη ιστορία του, ο Soloup χρησιμοποιεί υλικό από βιβλίο του Αχμέτ Γιορουλμάζ («Τα παιδιά του πολέμου», εκδ. Ωμέγα). Οπως λέει και ο Μπρους Κλαρκ, συγγραφέας του «Δυο φορές ξένος», στο εισαγωγικό σημείωμα, ο Soloup έχει κατορθώσει «να υφάνει μια σύγχρονη ιστορία για έναν Ελληνα που παίρνει το πλοίο από τη Μυτιλήνη για το Αϊβαλί, με αρκετές διηγήσεις από το παρελθόν». Κι εμείς θα προσθέταμε ότι μετά το «Logicomix» των Δοξιάδη - Παπαδημητρίου - Παπαδάτου, αποκτήσαμε ακόμη ένα ολοκληρωμένο και καλλιτεχνικά άρτιο graphic novel.

H Μικρασιατική Καταστροφή και ό,τι ακολούθησε έπειτα παραμένουν μια ανοιχτή πληγή. Και αυτήν την πληγή πρέπει κάπως να τη διαχειριστούμε. Να την επουλώσουμε και να προσέχουμε να μην ξανα… τραυμα­τιστούμε. Ο διάχυτος εθνικισμός στην Ευρώπη και τον κόσμο, τα παιχνίδια εξουσίας, η αναζωπύρωση του θρησκευτικού μίσους, τα καράβια με τους πρόσφυγες δεν είναι χωμένα σε ένα μπαουλάκι που γράφει απέξω: «1922». Είναι σήμερα, εδώ, και γίνονται τώρα

• Από πού προκύπτει το ψευδώνυμο Soloup;

Από την ανάγκη να ξαναβαφτιστείς μέσα στα πράγματα που εσύ έχεις επιλέξει για να ζεις. Ισως και από μια αόριστη κοσμοφοβία... Πρακτικά προέκυψε από αναγραμματισμό του ονόματός μου. Μετά και αυτό κόπηκε κι άλλο και, κάπως έτσι, φτάσαμε στο Soloup.

• Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με ένα δύσκολο και όχι ιδιαίτερα δημοφιλές είδος, όπως το κόμικς και η γελοιογραφία;

Δύσκολο είναι να αναγκάζεσαι να δουλεύεις σε μια δουλειά που δεν σ’ αρέσει, που δεν έχεις τα προσόντα ή που δεν αναγνωρίζονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι κόποι σου. Δύσκολη είναι -ας πούμε- η καταπίεση που βιώνουν οι κοπέλες στα σουπερμάρκετ... Τα σκίτσα δεν είναι μια δύσκολη δουλειά, γιατί ακριβώς δεν είναι άχαρη. Μπορεί να είναι χρονοβόρα, κουραστική, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής -όπως ας πούμε τα επαγγέλματα της οθόνης-, με επαγγελματικές αντιξοότητες. Ο,τι ζεις, όμως, με πάθος, σε διευκολύνει. Ασε που γεμίζεις και τις μπαταρίες σου.

• Στο νέο σας βιβλίο πραγματεύεστε ένα ευαίσθητο και, θα τολμούσα να πω, ανοιχτό θέμα για τη χώρα μας. Τη Mικρασιατική Kαταστροφή, την ανθρώπινη απώλεια που τη σημάδεψε και μία εγκληματική απόφαση: την ανταλλαγή πληθυσμών. Γιατί αυτό το θέμα; Γιατί τώρα;

Υπάρχει μια απίστευτα δυνατή δεύτερη ταυτότητα, αυτή του Μικρασιάτη πρόσφυγα, σε πάρα πολλούς Ελληνες. Το διαπίστωσα τώρα, με αυτά που μου επιστρέφουν οι αναγνώστες του βιβλίου μέσω μηνυμάτων. Ακούγεται κάπως παράδοξο, αλλά πράγματι η Mικρασιατική Kαταστροφή και ό,τι ακολούθησε έπειτα παραμένουν μια ανοιχτή πληγή. Και αυτήν την πληγή πρέπει κάπως να τη διαχειριστούμε. Να την επουλώσουμε και να προσέχουμε να μην ξανα…τραυματιστούμε. Ο διάχυτος εθνικισμός στην Ευρώπη και τον κόσμο, τα παιχνίδια εξουσίας, η αναζωπύρωση του θρησκευτικού μίσους, τα καράβια με τους πρόσφυγες δεν είναι χωμένα σε ένα μπαουλάκι που γράφει απέξω «1922». Είναι σήμερα, εδώ, και γίνονται τώρα.

• Έχετε προσωπικά σχέση με το Αϊβαλί;

Και οι δύο οικογένειες, της μητέρας και του πατέρα μου, κατάγονταν από τη Μικρά Ασία. Θυμάμαι τη μία γιαγιά μου να μη μιλάει ιδιαίτερα για τότε, αλλά το βλέμμα της έλεγε πολλά. Η άλλη μιλούσε. Διηγούνταν το πώς έπεσε στη θάλασσα τότε, με πτώματα τριγύρω, θέλοντας να πνιγεί. Αλλά το νέο σώμα αντιστέκεται στον θάνατο και σώθηκε...

• Είναι αλήθεια ότι μεγάλοι κομίστες, όπως ο Τζο Σάκο, έχουν κάνει ουσιαστική και επιτόπια δημοσιογραφική έρευνα για να βγάλουν ένα βιβλίο. Κι εσείς ψάξατε αρχεία, στοιχεία, μαρτυρίες. Στο τέλος του βιβλίου παραθέτετε μάλιστα ιστορικά κείμενα και μια εξαιρετική συλλογή σπάνιων και αδημοσίευτων φωτογραφιών.

Δεν γινόταν αλλιώς. Το σπίτι του Βενέζη στέκει ακόμα στη θέση του στο σημερινό Ayvalik. Δεν μπορείς να σχεδιάσεις ένα φανταστικό σπίτι. Πρέπει τουλάχιστον να παραπέμπει σε αυτό. Ετσι, πράγματι, απαιτήθηκε μια ιδιαίτερα μεγάλη έρευνα σε βιβλία, μαρτυρίες, ιστορικά αρχεία, βιβλιοθήκες, να βρεθούν παλιές φωτογραφίες, ρούχα, στολές, κτίρια… Ακόμα, έπρεπε να έχεις υπόψη τη λογοτεχνική αποτύπωση της Καταστροφής, κυρίως μέσα από τα έργα της γενιάς του 1930. Και πέρα από αυτά, χρειάστηκαν ατελείωτα σερφαρίσματα στο διαδίκτυο για την αναζήτηση υλικού, αλλά και επιτόπια ταξίδια για φωτογραφίσεις, στη Μυτιλήνη και στο Αϊβαλί. Οι φωτογραφίες στο τέλος προέκυψαν από έρευνα σε ιστορικά αρχεία και οικογενειακές συλλογές.

• Και οι πρωταγωνιστές σας είναι ένας κι ένας. Φώτης Κόντογλου, Ηλίας Βενέζης, Αγάπη Βενέζη - Μολυβιάτη, Αχμέτ Γιορουλμάζ. Ολοι Αϊβαλιώτες, τέσσερα θραύσματα από την ίδια έκρηξη, που μπήκαν ξανά πλάι πλάι για να μας δείξουν και κάτι πέρα από τον όλεθρο του πολέμου: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

• «Δείχνει πόσο εύκολο είναι να δεθούν οι άνθρωποι από τις αντίθετες πλευρές του ελληνοτουρκικού καθρέφτη, τουλάχιστον επιφανειακά. Αλλά και ότι οι δαίμονες του παρελθόντος δεν μπορούν να εξορκιστούν με μια κουβέντα και ένα φλιτζάνι καφέ», γράφει ο Μπρους Κλαρκ στο βιβλίο σας. Ετσι είναι;

Προσπαθώ να μην είμαι απαισιόδοξος. Γι’ αυτό και το βιβλίο καταλήγει με ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί απ’ όλους μας. Από τις απαντήσεις μας θα φανεί αν είναι έτσι ή αν υπάρχει και ένα «αλλιώς».

• Θα μου έκανε ευχάριστη εντύπωση αν μεταφραζόταν και στα τουρκικά.

Κι όμως, το βιβλίο πρόκειται σύντομα να μεταφραστεί και στα τουρκικά. Και αυτό είναι ένα πρώτο βήμα για να έρθουμε πιο κοντά.

• Τι σας συγκίνησε ή σας εξέπληξε περισσότερο κατά τη διάρκεια δημιουργίας αυτού αλλά και του προηγούμενου βιβλίου σας, «Τα ελληνικά comics»;

Η αναζήτηση, που σχεδόν πάντα σε βγάζει μπροστά σε νέες πόρτες. Εσύ χρειάζεται μόνο να τις ανοίξεις. Το «Αϊβαλί» δεν θα υπήρχε χωρίς το προηγούμενο βιβλίο μου. «Τα ελληνικά comics» ήταν αποτέλεσμα ενός διδακτορικού μου και μιας έρευνας δέκα χρόνων. Και πριν μπω εκεί, είχα βρεθεί προηγουμένως μπροστά σε άλλες πόρτες... και συνεχίζουμε.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

Το γκράφικ νόβελ «Αϊβαλί» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος σε εξαιρετική τιμή. Του Soloup επίσης κυκλοφορούν: «Τα ελληνικά comics» (εκδ. Τόπος), «Ο ανθρωπόλυκος - Πάνω σε μία ιδέα του Μπορίς Βιάν» (εκδ. ΚΨΜ), «Soloup εναντίον Καλαϊτζή» (σε συνεργασία με τον Γιάννη Καλαϊτζή, εκδ. ΚΨΜ) κ.ά.
Ο ίδιος διατηρεί δύο ηλεκτρονικές σελίδες: www.soloup.gr και anthropolikos.wordpess.com.

Στα ψηφιακά παιχνίδια κυριαρχεί η βία

• Πώς νιώθετε που δεν υπάρχουν πλέον περιοδικά ειδικά για κόμικς, όπως η Βαβέλ ή το Παραπέντε;

Αυτή η έλλειψη ειδικών περιοδικών είναι πράγματι αξιοπρόσεκτη. Το διαπίστωσα προς το τέλος της έρευνάς μου για τα «Ελληνικά κόμικς», όταν πια είχαμε μπει για τα καλά στην κρίση. Από τη μεταπολίτευση μέχρι πρόσφατα υπήρχαν πάντα σε κυκλοφορία ειδικά περιοδικά κόμικς. Στην καταμέτρησή μου τότε, βρήκα τουλάχιστον 18! Όμως, μετά το 2011, δεν υπάρχει τίποτα. Απολύτως... Μια ανησυχητική σιγή που αντανακλά σε μεγάλο βαθμό και την πολιτισμική κρίση που συνοδεύει την οικονομική.

• Σήμερα τα κόμικς έχουν αντικατασταθεί από τα βιντεοπαιχνίδια. Τι παίρνει το μικρό παιδί από το κόμικς (άρα και τι χάνει πλέον) και τι ο μεγάλος;

Η βιομηχανία που υπάρχει πίσω από τα ψηφιακά παιχνίδια δεν νομίζω ότι αρκείται μόνο στο εμπορικό ζητούμενο. Εχει και μια ιδεολογική διάσταση. Η κυριαρχία της βίας στα περισσότερα από αυτά είναι απόλυτη. Πριν δούμε τους δολοφόνους και τους αδίστακτους τρομοκράτες στα δελτία ειδήσεων, τους έχουμε βιώσει ως θεατές ή ως παίκτες στον ευρύτερο μιντιακό πολιτισμό μας. Δεν λέω, όμως, να πάμε στο άλλο άκρο. Εξάλλου, πουριτανικές απαγορεύσεις είχαν αγγίξει και τα ίδια τα κόμικς τη δεκαετία του 1950. Αλλά η οπτικοποίηση της βίας είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει - και μάλιστα σοβαρά.

www.efsyn.gr
___________________
*Από την "Εφημερίδα των Συντακτών" 3-4 Ιαν. 2015

θυμάμαι τότε που ένα φύλλο από δέντρο έπεσε μπροστά μου.

  Εναλλακτικά Άρθρα   

Περπατούσα μόνη μου. Πάντα όταν περπατώ σκέφτομαι. Βασικά πάντα σκέφτομαι. Οι στιγμές που βρίσκομαι σε κενό υπάρχουν, αλλά είναι ασυνείδητες. Σκέφτομαι γιατί κάτι μου καρφώνεται στο μυαλό, κάτι με απασχολεί και θέλω να βρω τη λύση ή να καταλάβω τι σημαίνει ή γιατί με επηρεάζει.

Ήταν μια μουντή μέρα, αλλά δεν έχει σημασία αυτό. Σημασία έχει ότι έπεσε το μάτι μου σε κάτι κηδειόχαρτα σε κολώνες της ΔΕΗ και θυμήθηκα ότι σε λίγες μέρες είναι το μνημόσυνο της γιαγιάς μου (δεν συμφωνώ και πολύ με αυτό το event). Και αμέσως θυμήθηκα το πρόσωπό της την ημέρα της κηδείας και ΜΠΑΜ! ένιωσα το πρόσωπό μου να λιώνει και όλοι μου οι μύες να θέλουν να γίνουν ένα με το έδαφος. Εντάξει, μετά την θυμήθηκα να γελάει και συνήλθα, αλλά οι σκέψεις μου υπήρχαν και πάλι δημιουργούσαν ερωτήματα.

Και εκεί που πήγαινα λοιπόν, και το μυαλό μου ήταν αλλού για αλλού, ΤΣΟΥΠ… Φχιουυυυυ ένα φυλλαράκι κίτρινο έπεσε από ένα δέντρο μπροστά στα μούτρα μου. Αυτό ήταν σαν χαστούκι για μένα. Γιατί; Γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν εκεί, ότι περπατούσα και άφηνα πίσω μου ενέργεια που θα μπορούσα να την χειριστώ αλλιώς. Και είπα, θα περπατήσεις από εδώ μέχρι να φτάσεις και θα υπάρχουν μόνο οι αισθήσεις σου.

Ένιωσα λοιπόν την αντίσταση του αέρα στα δάχτυλά μου, μύρισα κάποια λουλούδια, κάποια γιασεμιά και τα καυσαέρια των οχημάτων, άκουσα τα παιδιά που σχόλασαν από το δημοτικό, τους μηχανόβιους τον έναν μετά τον άλλον, την μπροστινή μου που μιλούσε με μια ξενική προφορά, έναν σκύλο που γάβγιζε σε περαστικούς, είδα, τα είδα όλα, είδα το πράσινο και το γκρι και τους ανθρώπους με τα σκούρα ή τα ζωηρά τους ρούχα μέσα στη μουντή μέρα, είδα την ανηφόρα, αλλά ήταν απλά η συνέχεια του δρόμου και όχι κάτι που με άγχωνε γιατί θα ίδρωνα.

Ένιωσα τα μάτια μου, την όρασή μου, σε συνδυασμό με την εσωτερική μου όραση, να είναι διεγερμένα, διάπλατα ανοιχτά και να τραβάνε, να ρουφάνε τα πάντα και να μπαίνουν στο κεφάλι μου. Η σκέψη μου πήγε να φύγει πάλι, αλλά ανάσανα και σιγουρεύτηκα ότι βρισκόμουν εκεί και περπατούσα και σκεφτόμουν μόνο την ανάσα που άφηνα να βγει και να χαθεί και την ανάσα που έπαιρνα από γύρω μου. Ήταν ένα ωραίο ταξίδι, με ελάχιστες παρεμβολές από σκέψεις που θα έπρεπε να τις κρατήσω για το δικό τους μερίδιο χρόνου.

Ήταν πολύ ωραίο που σκέφτηκα να το γράψω. Ναι, μου άρεσε πολύ.

Ειρήνη Ιγγλέζη 

__________
από το: http://enallaktikidrasi.com/2014/12/thymamai-tote-poy-ena-fyllo-apo-dentro-epese-brosta-mou/#ixzz3NZtnguF1