Παρουσίαση του βιβλίου της Ελένης Μπερτσάτου,

«Λήδα-λευκές σελίδες» της Ελένης Μπερτσάτου
Εκδήλωση / παρουσίαση του βιβλίου της Ελένης Μπερτσάτου, «Λήδα-λευκές σελίδες»μυθιστόρημα
έκδοση του περιοδικού «Ύφος»,
την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009 και 6.00 μ.μ.
στην Aίθουσα Tρίτση στο Πνευματικό Kέντρο του Δήμου Aθηναίων Ακαδημίας 50.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν: Δημήτρης Η. Λoυκάς, καθηγητής Κoινωνιoλόγoς-Πoλιτειoλόγoς, πρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων Συγγραφέων Τουρισμού Ελλάδος,
Στέλιος Ροδαρέλης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελ/σου,αποσπάσματα διαβάζει η Ντίνα Ρίτσου συγγραφέας, ηθοποιός.
Προλογίζει ο Πάνος Σ. Αϊβαλής, δημοσιογράφος-εκδότης


**********************************************

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ της Ελένης Μπερτσάτου*

-Από πότε είστε στο χώρο της Λογοτεχνίας;
Όταν άρχισα να γράφω δεν ήξερα ότι υπήρχε ο χώρος αυτός με την μορφή που αναγνωρίζετε μέσα στη Κοινωνία.
Ήθελα να εκφραστώ, δεν είχα άλλο τρόπο εκτός από το γράψιμο.
Καθόμουνα στην αυλή του σπιτιού μας στο χωριό και έγραφα, ποιήματα ή φανταζόμουνα ιστορίες σαν αυτές που άκουγα από τις γυναίκες που μαζευόντουσαν τα απογεύματα και έψηναν καφέ που μοσχομύριζε γαρύφαλλο.
- Ποιος ο λόγος που προκάλεσε την επιθυμία (το κλικ);
Σήμερα μπορώ να προσδιορίσω το λόγο που άρχισα να γράφω. Ήτανε η μεγάλη μου επιθυμία να γράψω για τους ανθρώπους της εποχής, γι΄ αυτά που είχαν βιώσει, για τις γυναίκες γι΄ αυτά που έκρυβαν τόσο καλά, για τις θλιμμένες ή τις χαμένες ματιές που κρυφοκοίταζαν πίσω από τα κουρτινάκια ενός παραθύρου. Ήθελα να γράψω για το ποτήρι το κρασί που αντιφέγγιζε στο γυαλί του τα υγρά μάτια του κάθε άντρα μέσα στα καφενεία.
Η ενέργεια της εφηβείας πνιγότανε μέσα στον κοινωνικό ιστό, ήθελα να επαναστατήσω, ήμουν όμως εκ των προτέρων σίγουρη ότι θα έσπαζα τα όνειρά μου. Τα ελευθέρωσα λοιπόν μέσα στις σελίδες του μπλε τετραδίου.
- Γιατί το αναγνωστικό κοινό πρέπει να προτιμήσει το έργο σας, ποιος λόγος;
Πιστεύω ότι η γνώση δεν είναι κτήμα κανενός.
Για μένα είναι ευλογία να δίνεις και να παίρνεις από το θεϊκό αλισβερίσι της γνώσης. Τότε γίνεσαι φωτεινός.
Δεν μπορείς να προτείνεις στον αναγνώστη αυτό που εσύ πιστεύεις ότι είναι καλύτερο. Τα βιώματα και το έργο σου αφορούν εσένα. Όμως το βιβλίο μου αναφέρεται σε καθημερινές συμπεριφορές.
Μόλις συναντήσουμε ένα δικό μας άνθρωπο, οι πρώτες λέξεις είναι ‘καλημέρα, είσαι καλά;’ σκεφτείτε πόσες φορές το έχουμε πει. Είναι απλό.
Αυτό που έχει σημασία είναι ο αναγνώστης του βιβλίου να συναντήσει κάποια δική του συμπεριφορά ή μια εικόνα που κάποτε πέρασε φευγαλέα από τη ζωή του και δεν την αξιολόγησε όσο έπρεπε.
Ίσως σκεφτεί, ή μπορεί να θεωρήσει με τα σημερινά δεδομένα ότι δεν γίνονται έτσι τα γεγονότα.
Εγώ όμως σας ερωτώ; Οι εποχές που έχει διανύσει το ανθρώπινο γένος δημιούργησαν καμιά αλλαγή στη ροή του αίματός του; Όχι βέβαια. Άρα τα αισθήματα, τα συναισθήματα είναι πάντα τα ίδια, το περιτύλιγμα ή οι δικλείδες που τα ασφαλίζουν, ίσως, να έχουν αλλάξει.
Και αν προσθέσετε πως η κοινωνία έχει πάρει άλλη τροπή και «Δεν βαριέσαι βρε αδελφέ, τίποτα δεν αλλάζει» εγώ αντιστέκομαι. Δεν κάνω και πολλά, αλλά, θα παραμείνω ένας μικρός πυρήνας και ίσως μέσα από τις σελίδες του βιβλίου να συναντηθώ με άλλους μικρούς πυρήνες.
Αυτό θα είναι δημιουργικό και η ζωή μας θα συνεχίζετε.
Ο στίχος ενός τραγουδιού του Παντελή Θαλασσινού λεει
«Καράβια είμαστε που ρίχνονται στο κύμα, ..
Και κλείνει το στίχο με το εξής συμβολικό
«Ο θάνατος και το μεγάλο κρίμα είναι να μένουμε δεμένα στη στεριά»
Ο λόγος, ή αλλιώς η ανάγκη μου,
Θέλω να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους. Το ζητούμενο ήταν πάντα η σύσταση των ομάδων της κοινωνίας, σήμερα όμως ζούμε με προσανατολισμό την αποκλειστική σύσταση της μονάδας.
Να εξηγήσω, σε όλες τις φάσεις της ζωής μας η επικοινωνία είναι αναγκαία στον καθένα, έτσι αναγνωρίζετε η διαφορετικότητά μας, όχι de facto – αναγνώρισέ με είμαι εγώ, αλλά, γνώρισέ με και μαζί μπορούμε να δούμε ένα γεγονός, ένα αντικείμενο από πολλές πλευρές και αυτό είναι πλούτος γνώσης.
‘Έχω πρόβλημα, σου μιλάω, είσαι φίλη με ακούς, σου μιλάω για να επικοινωνήσω μαζί σου.
Με ακούς, δεν λες τίποτα, δεν θέλεις να επικοινωνήσεις μαζί μου, είμαι σίγουρη γι΄ αυτό.
Και τότε θα ρωτήσεις. Πήγε χαμένη η ανάγκη της επικοινωνίας; Όχι δεν πήγε χαμένη για μένα γιατί φώναξα την ανάγκη μου και ξέρω ότι με άκουγες όσο εγώ μιλούσα. Ακόμη δεν έχεις την δύναμη να δείξεις την δική σου ανάγκη. Τα βράδια όμως που κουβεντιάζεις με τον εαυτό σου και παρουσιάζονται τα δικά σου θέλω μπροστά στα μάτια της φαντασίας σου, εκείνη τη στιγμή να είσαι σίγουρη, η επικοινωνία μας ήτανε δυνατή και σε βοηθάει να μιλήσεις έστω και με τον εαυτό σου.
Παρατηρήστε τις ενέργειες των ανθρώπων στο δρόμο, μιλήστε μαζί τους, καθίστε στη στάση ενός λεωφορείου και αφουγκραστείτε. ‘πόσοι άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν, να επικοινωνήσουν με τον άλλο άνθρωπο.
Δείτε στο δρόμο ανθρώπους κάποιας ηλικίας που παραμερίζουν να περάσει ο άλλος, ένα σημάδι σεβασμού, αγωγής προς τον άλλον, επικοινωνώ με τον άγνωστο, δεν μιλάω μαζί του, το χαμόγελό του όμως ή το ευχαριστώ του γεμίζει την καθημερινότητά μας. Αυτή είναι για μένα η επικοινωνία με τους ανθρώπους, με το βιβλίο όμως η επικοινωνία είναι διαφορετική. Βγαίνει η σκέψη μου και γίνετε γραμμές, λέξεις μαγικές, ή σκληρές πάνω σε ένα άσπρο χαρτί, ο αναγνώστης ανοίγει τις σελίδες διαβάζει τις λέξεις και στη δική του σκέψη γίνονται τόποι όπου ταξιδεύει με τη φαντασία του. εκείνη τη στιγμή κάνουμε ένα ταξίδι μαζί ο αναγνώστης και εγώ. Δεν έχει σημασία που δεν γνωριζόμαστε προσωπικά. Επικοινωνούμε και γευόμαστε ψυχικές χαρές ή ψάχνουμε μέσα μας να βρούμε καινούργια μονοπάτια γνώσης.
***
* Μέρος συνέντευξης που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ τον Μάρτιο του 2007,

*δείτε περισσότερα και στο ιστολόγιο:
http://yfos-texnes.blogspot.com/

Διατίθεται από τις εκδόσεις ΥΦΟΣ, τηλ. 210-3625168, 210-3245771, 210-8656731

- Πυθίας 6, Πλ. Κυψέλης

και από το βιβλιοπωλείο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ, Γραβιάς 3-5.

Εκδήλωση στο θέατρο "ΗΜΕΡΑ"για το συγγραφέα Νίκο Βαλλιανάτο

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2006 και ώρα 8.00 μ.μ.
στο Θέατρο "Ημέρα"
Γεννηματά και Χατζηκωνσταντή στάση ΜΕΤΡΟ Πανόρμου

Λογοτεχνική βραδιά
αφιερωμένη στο συγγραφέα

Νίκο Βαλλιανάτο
Για το έργο του συγγραφέα θα μιλήσουν:
Ελένη Σαραντίτη, συγγραφέας κριτικός Λογοτεχνίας,
Μαρία Μαρκαντωνάτου, ποιήτρια, κριτικός λογοτεχνίας, φιλόλογος
Αποσπάσματα διαβάζει η Κατερίνα Γαβαλά, ηθοποιός
Συντονίζει και παρουσιάζει ο Πάνος Αϊβαλής, δημοσιογράφος,
εκδότης του περιοδικού "Υφος".
Παρουσίαση του διαδικτυακού τόπου του συγγραφέα
θα κάνει ο Γεώργιος Κούρος, ειδικός μηχανογράφισης.

"Πρόσωπο με Πρόσωπο" είναι η πρώτη συλλογή διηγημάτων του Νίκου Βαλλιανάτου που περιλαμβάνει εννέα διηγήματα. Το προηγούμενο βιβλίο του είναι η ποιητική συλλογή "Μην κρεμάτε τις ελπίδες να στεγνώσουν...", από τις εκδόσεις Ύφος.

Η ιστοσελίδα του λογοτέχνη Νίκου Βαλλιανάτου
που μπορείτε να επισκεφθείτε είναι: http://www.vallianatos./
και το email: books@vallianatos.gr
τηλ. επικοινωνίας: 6946 935859

Εφυγε ο εκδότης Βίκτωρ Παπαζήσης- καλό σου ταξίδι...

Ο Βίκτωρ Παπαζήσης γεννήθηκε το 1937 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στην Α.Β.Σ.Π. και από το 1956 ασχολήθηκε με τον ομώνυμο εκδοτικό οίκο που ίδρυσε, το 1929, ο πατέρας του Αργύρης Παπαζήσης.
Βαθύς γνώστης του χώρου του βιβλίου και της ακαδημαϊκής σκέψης, ανέλαβε εκδοτικές πρωτοβουλίες που σημάδεψαν ολόκληρες δεκαετίες. Οι επιλογές του σε βιβλία γύρω από την οικονομία, την κοινωνία, την πολιτική και τις επιστήμες του Ανθρώπου πρόσφεραν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό μια άλλη διάσταση της γνώσης και το έφεραν σε επαφή με στοχαστές και διανοητές παγκόσμιας εμβέλειας.
Το 1969, ο Βίκτωρ Παπαζήσης συνελήφθη από τη Χούντα των συνταγματαρχών, βασανίστηκε και δικάστηκε για τη συμμετοχή του στη «Δημοκρατική Άμυνα». Παρέμεινε έγκλειστος μέχρι το καλοκαίρι του 1973. Την περίοδο αυτή ο εκδοτικός οίκος, αγνοώντας τη λογοκρισία και τις απειλές της δικτατορίας, συνέχισε την έκδοση πολιτικών βιβλίων, υπό τη διεύθυνση της αείμνηστης συζύγου του Ισαβέλλας Παπαζήση και του Δήμου Μαυρομμάτη.
Από τη μεταπολίτευση μέχρι τη μοιραία περιπέτεια της υγείας του ασχολήθηκε και με τον επαγγελματικό συνδικαλισμό (διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Εκδοτών Επιστημονικού Bιβλίoυ). Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος και μέλος Δ.Σ. πολλών Κινήσεων Πολιτών: Παρέμβαση, Κέντρο Νέας Πολιτικής-Παύλος Μπακογιάννης (ΚΕΝΕΠ).
Αρθρογράφησε, επίσης, σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά. Σήμερα το εκδοτικό του έργο συνεχίζει ο γιος του, Αλέξανδρος Παπαζήσης.
Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών (Ιερός Ναός Αγ. Θεοδώρων) στις 12.30.
Η οικογένεια επιθυμεί αντί στεφάνων τα χρήματα να κατατεθούν στο «Ίδρυμα Ερευνών για το παιδί - Σπύρος Δοξιάδης».

Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης η ερωτική επιστολή της Πιάφ προς τον Δ. Χορν

Η επιστολή

της Εντίτ Πιάφ

μπρος τον Δ.Χορν

Έκθεση για τον ηθοποιό
Η τετρασέλιδη ερωτική επιστολή προς τον Δημήτρη Χορν, γραμμένη με γαλάζιο μελάνι από το χέρι της Εντίτ Πιάφ, θα εκτεθεί από την προσεχή Πέμπτη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο πλαίσιο της έκθεσης για τα 10 χρόνια από τον θάνατο του ηθοποιού.
Στη δημοπρασία της περασμένης Παρασκευής η επιστολή αγοράστηκε αντί 1.500 ευρώ από τον στενό συνεργάτη του Χορν Θεοδόση Ισαακίδη, ο οποίος επιμελείται του αρχείου του. Η επιστολή, με ημερομηνία 20/9/1946 (μαζί με τον φάκελο), καθώς και το τηλεγράφημα που του έστειλε στις 13/11/1946, μαζί με ένα πρόγραμμα από την αθηναϊκή εμφάνιση της Πιαφ στο Κοτοπούλη, θα φιλοξενηθούν στο Μουσείο.
Ιδιαίτερα προσωπική και φλογερή, η επιστολή της 31χρονης τότε Γαλλίδας ερμηνεύτριας προς τον 25χρονο ζεν πρεμιέ δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης των συναισθημάτων που έτρεφε για εκείνον. Μεταξύ άλλων τού έγραφε: «Επιστρέφοντας από το ταξίδι μου στην Αθήνα έλαμπα, και αυτή η λάμψη οφείλεται σε εσένα, έρωτά μου... Μην αφήσεις την καρδιά μου να πεθάνει! (...)

Ξέρω ότι είμαι ικανή να τα παρατήσω όλα για σένα. (...) Σε περίπου πενήντα μέρες θα επιστρέψω στην Αθήνα, την οποία αγαπώ πλέον όσο και το Παρίσι».
Η έκθεση «Δημήτρης Χορν» στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης θα διαρκέσει ως την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου. Ενδιαμέσως προγραμματίζονται ξεναγήσεις από τον Θεοδόση Ισαακίδη, μουσική εκδήλωση με τραγούδια της Εντίτ Πιάφ αλλά και του Χορν, καθώς και μια συνάντηση-συζήτηση για το Θεατρικό Μουσείο (τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου στις 18.00), με τη συμμετοχή των Σταμάτη Φασουλή, Λυδίας Κονιόρδου, Κώστα Γεωργουσόπουλου, Βάλτερ Πούχνερ, Ιωάννας Παπαντωνίου, Χρήστου Λεοντή, Γιάννου Περλέγκα, Στεφανίας Γουλιώτη, Αποστολίας Παπαδαμάκη.
Ο διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης κ. Χρήστος Σταμπολίδης θα προλογίσει και θα συντονίσει.

*από το http://www.in,gr/

Έναντι 1.500 ευρώ πουλήθηκε ερωτική επιστολή της Πιάφ προς τον Χορν (16/1/2009)

Χρόνια πολλά

Θερμές ευχές για μια καλή και δημιουργική χρονιά το 2009

Γιορτάσαμε τα 20 χρόνια εκδόσεων ΑΪΒΑΛΗ

Την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 8.00 πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Atelier Πάρνηθος" Πάρνηθος 29 Κυψέλη η εκδήλωση για τα 20 χρόνια εκδόσεων του περιοδικού μας μας 1988-2008.
Παραβρέθηκαν φίλοι και συνεργάτες και γιορτάστηκε με ποίηση και οίνο.

ΠΛΑΤΑΝΟΣ Μαγνησίας: Ενα ηρωϊκό και πολύπαθο χωριό του Δημ. Α. Παπαγιανίτση

Γράφει η Έφη Κατσούλη
«Ξέρεις καμιά φορά θαυμάζοντας ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις, σου φτάνει ο θαυμασμός σου», έγραφε ο ποιητής. Και δεν είναι καθόλου εύκολο να περιγράψεις τον θαυμασμό σου όταν αυτός αναδύεται όχι από κάτι δεδομένο και υπαρκτό αλλά μέσα από απομεινάρια, από ερείπια και μνήμες ενός πάλαι ποτέ ανθηρού τόπου. Ο λόγος για το εγκαταλειμμένο χωριό του (Παλαιού) Πλατάνου Μαγνησίας που κάποτε έσφυζε από ζωή. «Παρατηρητής του κάμπου και πορτιέρης της Όθρυος θα λέγαμε ο Πλάτανος κοιτάζει ολόισια στην ανατολή απ΄ το γαλανό μάτι του Παγασητικού κι έχει την πλάτη του γυρισμένη στο τραχοβούνι της Γούρας», γράφει στο βιβλίο του για τον Πλάτανο ο Δημήτρης Α. Παπαγιαννίτσης.
Πρώιμες αρχές της άνοιξης βρέθηκα ξανά στον Πλάτανο, τη στιγμή ακριβώς που μες στην απέραντη σιωπή του και τη γλυκιά συντροφιά των πουλιών παραδινόταν θλιμμένος στον υποβλητικό φωτισμό του δειλινού. Είχε ήδη φορέσει τα καλά του κι ετοιμαζόταν να γίνει ακόμη πιο όμορφος μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους επισκέπτες του, που κάθε άνοιξη αρχίζουν και πάλι να τον θυμούνται. Οι παλιές ροδιές και τριανταφυλλιές, τα δέντρα που ξέμειναν στις αυλές των σπιτιών μετά την εγκατάλειψή τους, τα αγριολούλουδα, όλα έχουν ήδη αρχίσει να οργιάζουν και να καλύπτουν τα παλιά πλακόστρωτα μονοπάτια. Τα πηγάδια πια χορτάριασαν και στέρεψαν, μονάχα το κελάρυσμα του νερού στην βρύση της πλατείας δίνει μια πνοή ζωντάνιας στο σιωπηλό τοπίο. Τα περήφανα πέτρινα σπίτια, σχεδόν όλα δίπατα, μεγαλόπρεπα κι επιβλητικά τινάζουν το ανάστημά τους προς τον ουρανό, έτσι ξεσκέπαστα και μισογκρεμισμένα, λες κι αναζητούν τη λύτρωση. Στοιχειωμένες εκφάνσεις ενός παρελθόντος που οι άνθρωποι το λησμόνησαν γρήγορα κι αναζήτησαν αλλού την ευτυχία τους.
Χαλάσματα και μνήμες μιας εποχής αλλοτινής, ενός χωριού που προκαλούσε τη ζήλια και το φθόνο για την ακμή και την ευημερία του.
Στα παλιά σχολεία και τις εκκλησίες δέντρα άπλωσαν τις ρίζες τους και τα κλαδιά τους ξεπροβάλλουν απʼ τα παράθυρα- ιδανικό λες θέμα ενός πίνακα σουρεαλιστικού.
Το αναστηλωμένο εκκλησάκι στο λόφο του Αη-Αντώνη αγκαλιάζει το χωριό περιμετρικά ? η θέα από εκεί ψηλά αποζημιώνει κάθε απογοητευμένο από τη μοίρα αυτού του τόπου επισκέπτη. Από ʽκει ψηλά το μάτι ξεπερνά τα όρια του νέου χωριού, του Νέου Πλάτανου, του εμπορικού και διοικητικού κέντρου του Αλμυρού και των γύρω χωριών, του ιστορικού συγκροτήματος της αρχαίας πόλης του Αχιλλέα και των Μυρμιδόνων, της αχαϊκής «Άλους», ξεπερνά ακόμη και τον απέραντο θεσσαλικό κάμπο και τον κόλπο του Παγασητικού και φτάνει πέρα, μακριά, στο βουνό που τον χωρίζει απʼ το Αιγαίο και στέκεται εκεί, που διακρίνονται πια οι κεραμοσκεπές του Πηλίου.
Με την ψυχή μας γαλήνια, γεμάτη εικόνες που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε χαρτί, κατηφορίζουμε προς το εσωτερικό του χωριού. Συναντούμε την πλακόστρωτη πλατεία, τα «Πηγάδια», με τη βρύση που λιθανάγλυφα χαραγμένη μας δίνει σε λίγες γραμμές, λιτά κι απέριττα, την εικόνα του χωριού, μαζί με το σήμα του, το πλατανόφυλλο:

«ΠΛΑΤΑΝΟΣ. Κώμη της επαρχίας Αλμυρού Ν. Μαγνησίας.Έδρα Κοινότητος: περιλαμβάνει τα χωριά Αλία, Καστράκι, Σούδες και αριθμεί 1270 κατοίκους. Έχει δύο δημοτικά σχολεία, τηλεγραφείο και σταθμό χωροφυλακής. Κατά την Κατοχή οι Ιταλοί κατακτητές στις 15 Αυγούστου 1943 πυρπόλησαν τον Πλάτανο».
Εκεί και το μεγάλο πέτρινο πηγάδι που με σημαδεμένα τα «χείλη» από τα ανεβοκατεβάσματα των κουβάδων κεντρίζει τη φαντασία μας να δημιουργήσει σενάρια για την καθημερινότητα των ανθρώπων που κάποτε έζησαν εδώ και το χρησιμοποίησαν. Εκεί και ο αιωνόβιος πλάτανος, μόνιμος παρατηρητής της ιστορίας και της αλήθειας αυτού του βασανισμένου τόπου.
Αριστερά, η εκκλησία του Αη- Γιάννη και η ομώνυμη συνοικία. Ενώ για το εκκλησάκι του Αη- Αντώνη και τον πολιούχο Άγιο Αθανάσιο έχουν γίνει ικανοποιητικά έργα αναστήλωσης και επαναλειτουργίας, η βασιλική του Αη-Γιάννη είναι ολωσδιόλου αφημένη στο έλεος του χρόνου και της φθοράς, και όχι μόνο, παραδομένη και στα βέβηλα χέρια που γύμνωσαν τους τοίχους και τα πατώματα -για να βρούνε τις κρυμμένες από τον εμφύλιο περιουσίες- που ρήμαξαν τα χτισμένα σκαλιστά «αγκωνάρια», για να στολίσουν «παραδοσιακά» τα εξοχικά τους σπίτια. Άλλωστε, και μόνο το καμπαναριό του ναού, σκεπασμένο με σχιστόλιθους, διώροφο κι εξάπλευρο με άνισες μεταξύ τους πλευρές αποτελεί ένα σπάνιο, ξεχωριστό έργο τέχνης που χρίζει άμεσης συντήρησης κι επείγουσας προστασίας.
Αφήνοντας πίσω μας ό,τι απέμεινε από το δημαρχείο και στα δεξιά μας τη συνοικία του Αη-Θανάση φτάνουμε πια στον κεντρικό δρόμο που οδηγεί εδώ στον Πλάτανο, στο σημείο που κατά κάποιο τρόπο τέμνονται όλες οι είσοδοι προς το χωριό. Εδώ, στην κεντρική είσοδο στέκονται αγέρωχα τα τείχη των δυο νεοκλασικού ρυθμού σχολείων. Και στο κέντρο, επί της υποδοχής θα λέγαμε, η λιτή βρύση που χαραγμένη κι αυτή μας πληροφορεί επιγραμματικά για την ιστορία του χωριού, για τους πρώτους κατοίκους του και τους μετοίκους από την αρχαία «Άλο», για τις αμέτρητες φορές που κάηκε από τους διάφορους κατακτητές και λήσταρχους, για τον τουρκικό ζυγό και την θεσσαλική εξέγερση ? όλα τα δεινά και οι συμφορές , μύθοι και πραγματικότητες που ανάγκασαν τους κατοίκους να εγκαταλείψουν αυτόν τον παραδεισένιο τόπο.
Κι όμως μέσα σʼ όλη αυτή την εγκατάλειψη, η ελπίδα και η αληθινή προσπάθεια ενσαρκώνονται στο πρόσωπο ενός ξεχωριστού ανθρώπου. Είναι ο κυρ Θανάσης Κυρίτσης που θα τον συναντήσει κανείς να περιφέρεται ανάμεσα στα ερείπια, να φροντίζει να διασώσει ό,τι απέμεινε με μόχθο προσωπικό, να προσπαθεί να αφυπνίσει τους συγχωριανούς του και να προκαλέσει το ενδιαφέρον των αρμόδιων φορέων. Δική του πρωτοβουλία και σχεδόν δική του περαίωση η αναστήλωση κάποιων εκκλησιών, δικές του οι γλάστρες με τα ονόματα των μουσών στην πλατεία, δικά του τα λιθανάγλυφα στις βρύσες και τις εκκλησίες, δικές του κι οι πινακίδες που μας παρακαλούν να σεβόμαστε το τοπίο, να μην ρυπαίνουμε το περιβάλλον, δική του κι η αγωνία όταν σε μια από αυτές κραυγάζει:
«Είναι τραγικό αλήθεια να ξεχνάς την ιστορία του χωριού σου, είναι κάτι παρόμοιο με το νʼ αφήνεις τον εαυτό σου να πεθαίνει, να χάνεται».
Κι απʼ όλο αυτό το θαυμαστό αποτέλεσμα που του χρωστάμε, εκείνος δεν διεκδικεί τίποτα ούτε για τον εαυτό του ούτε για τους συγχωριανούς του. Απʼ αυτούς εξάλλου μια διαρκή απόρριψη και πικρία εισπράττει.
« Δεν φοβάστε ότι είστε μόνος σας;», τον ρώτησα. Και για απάντηση, άνοιξε έναν μεγάλο φάκελο με χειρόγραφά του και μου ʼδωσε αυτό:
«Σήμερα εδώ πάνω στα νεκρά ερείπια αισθάνθηκα τη μεγαλύτερη δύναμη ζωής, ένιωσα σα να βγαίνει μέσα από το χώμα και τις πέτρες μια μυστηριώδης δύναμη και να μπαίνει στις φλέβες μου σαν μια ζεστασιά. Να διαχέεται σʼ όλο το κορμί μου και να εξαφανίζει τις φοβίες και τους δισταγμούς μου, να με λυτρώνει από τα επίγεια».
Με ξύλινα γλυπτά και κάδρα, μια ολόκληρη καλλιτεχνική παραγωγή που ούτε πουλιέται ούτε διδάσκεται μας μυεί στα μυστήρια ενός πρωτόγνωρου παιχνιδιού ανάμεσα στον ρεαλισμό και στα σύμβολα, που μόνο ο ίδιος μπορεί να ερμηνεύσει.
Στιχουργός και τραγουδιστής, αυτοδίδακτος λαϊκός τεχνίτης, «αναστηλωτής» του χωριού κι όμως καμιά έπαρση δεν τον χαρακτηρίζει, πρόθυμος πάντα να συζητήσει, να μοιραστεί τα όνειρά του, να δώσει τα φώτα του και κυρίως ν΄ ακούσει τη νέα γενιά, μου μιλά για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, τις προθέσεις που ποτέ δεν ταυτίστηκαν με τους σκοπούς.
Ως πρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου σχεδίαζε πολλά… Ονειρευόταν να εντάξει το χωριό του στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα Leader, ξεκίνησε μάλιστα τη σχετική διαδικασία.
Μάταιος κόπος, όταν οι ίδιες οι αρχές του τόπου δεν συγκινούνται για να το προωθήσουν. Όνειρό του ήταν και να χτισθεί μουσείο λαογραφικό- εξάλλου εκεί μόνο θα χάριζε όλα του τα έργα- να αναστηλωθεί το χωριό, να ʽχει ζωή ακόμη κι αν δεν κατοικηθεί, ακόμη και πίστα moto-cross είχε συλλάβει το ασυμβίβαστο με την ηλικία μυαλό του «να διασκεδάζουν οι νέοι και να τραβήξουμε και ξένους…αλλά», καταλήγει με έμφαση, «ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, απλώς τη διαλαλεί». Ο ρόλος του σταματά εκεί κι αυτός για το μόνο που εκλιπαρεί είναι στήριξη, ανθρώπινη, δυναμική για να ʽρθει επιτέλους η άνοιξη…
Αναμφίβολα, η περίπτωση αυτού του ανθρώπου και του έργου του, η περίπτωση του (παλιού) Πλατάνου οφείλουν να αντιμετωπιστούν με ιδιαίτερη φροντίδα και προστασία όχι μόνο από τους αρμόδιους φορείς αλλά κι εμάς τους απλούς επισκέπτες.

*από την εφημερίδα "Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ":http://almyros.gr/el/modules/news/article.php?com_mode=thread&com_order=1&storyid=399